VisegradEasternPartnershipLiteraryAward





Ihar Babkou: Khvilinka


Ihar Babkou (Хвілінка/ A Minute, 2013)


Zo siedmich kníh Ihara Babkova si tri získali mimoriadnu pozornosť čitateľov v Bielorusku, a aj v zahraničí. Jeho prvá básnická zbierka Solus Rex získala v roku 1994 bieloruskú literárnu cenu Hliniany Viales. Román Adam Klakocki a jeho tiene (2002) bol preložený do poľštiny a postúpil do užšieho výberu na literárnu cenu Angelus za rok 2009. V roku 2012 získal Ihar Babkou cenu Zalaty Apostraf udeľovanú významným bieloruským literárnym časopisom Дзеяслоў (Dziejaslou) za najlepšiu prózu roku 2011. Román Хвiлiнка sa tohto roku stal laureátom literárnej ceny Jerzyho Giedroyca. Recenziu románu spolu s aktuálnymi informáciami o autorovi nájdete aj na www.gedroyc.by.

Recenzia románu Khvilinka od filozofa Maxima Žbankova
Článok Ihara Babkova o súčasnej bieloruskej literatúre si môžte prečítať na stránke Hungarian Review
Reflexie piatich posledných kníh Ihara Babkova od Jana Maxymiuka
Poézia Ihara Babkova

Texty Ihara Babkova boli preložené do ukrajinčiny, ruštiny, poľštiny, litovčiny, nemčiny, angličtiny a maďarčiny.
Ihar Babkou


Príhovor Ihara Babkova pri preberaní ceny VEaPLA 2014


Шаноўныя сябры і калегі,
Мне вельмі прыемна быць тут, у Браціславе, у самым сэрцы Цэнтральнай Эўропы, атрымоўваць вышаградзскую літаратурную прэмію. Больш за дваццаць год таму, у Менску, мы ўпершыню адкрылі для сябе гэты міт, культурную утопію – Цэнтральную Эўропу. Кіш і Конрад, Шымечка і Гавал, Кундэра і Мілаш, Гедройць, усё гэта было страшна блізкім і надзвычайна важным. Ідэі, дыскусіі, часопісы, сустрэчы. Мы гарталі парыскую культуру Ежы Гедройця, альбо гадавікі Сross Сurrents Ладзіслава Матэйкі ў пошуках сугуччаў, адпаведнасцяў. Здавалася гістарычнай несправядлівасцю, што мы, блізкія па мовах, па духу, па традыцыі, -- так далёка на ўсходзе. Цяпер, праз дзесяцігоддзі, усё змянілася. Межы цяпер празрыстыя, амаль зьніклі. Нацыі як прытулак для бяздомных: многа сацыяльнай палітыкі і амаль няма братэрства. Ідэі і ўтопілі не зьніклі, але патускнелі, сталі цьмянымі і няпэўнымі. Стаяць у самым куточку кнігарні, адразу за коміксамі і кулінарнымі кнігамі. А яшчэ вайна. Подлая і хіжая. Часам здаецца, што ў ідэю Эўропы вераць толькі там, на украінскіх блок-пастах на ўскраінах Данецка. І што там цяпер яе цэнтар і яе сталіца. Гісторыя вярнулася. Яна зноў хоча бачыць нас лузерамі, расходным матэрыялам. Але мы, сярэдняэўрапейцы па форме душы – не згодныя. Мы супраціўляемся. У нас ёсьць нашы ідэі і ўтопіі. Нашы мысляры і паэты. Наша тэрыторыя духа. Там, на памежжах. На францірах. А можа быць і на фронце.









Responsible for content: VEaPLA

Copyright ©