VisegradEasternPartnershipLiteraryAward





Ihar Babkou: Khvilinka


Ihar Babkou (Хвілінка/ A Minute, 2013)


Ze sedmi knih Ihara Babkova si tři získaly mimořádnou pozornost čtenářů v Bělorusku i v zahraničí. Jeho první básnická sbírka Solus Rex získala v roce 1994 běloruskou literární cenu Hliňany Vjales. Román Adam Klakocki a jeho stíny (2002) byl přeložený do polštiny a postoupil do užšího výběru na literární cenu Angelus za rok 2009. V roce 2012 získal Ihar Babkov cenu Zalaty Apostraf udělovanou významným běloruským literárním časopisem Дзеяслоў (Dzejaslov) za nejlepší prózu roku 2011. Román Хвiлiнка v roce 2014 získal literární cenu Jerzyho Giedroyce. Recenzi románu spolu s aktuálními informacemi o autorovi naleznete i na www.gedroyc.by.

Recenze románu Minutka od filozofa Maxima Žbankova
Článek Ihara Babkova o současné běloruské literatuře si můžete přečíst na stránce Hungarian Review
Reflexe pěti posledních knih Ihara Babkova od Jana Maksimjuka
Poezie Ihara Babkova

Texty Ihara Babkova byly přeloženy do ukrajinštiny, ruštiny, polštiny, litevštiny, němčiny, angličtiny a maďarštiny.
Ihar Babkou


Projev Ihara Babkova při přebírání ceny VEaPLA 2014


Шаноўныя сябры і калегі,
Мне вельмі прыемна быць тут, у Браціславе, у самым сэрцы Цэнтральнай Эўропы, атрымоўваць вышаградзскую літаратурную прэмію. Больш за дваццаць год таму, у Менску, мы ўпершыню адкрылі для сябе гэты міт, культурную утопію – Цэнтральную Эўропу. Кіш і Конрад, Шымечка і Гавал, Кундэра і Мілаш, Гедройць, усё гэта было страшна блізкім і надзвычайна важным. Ідэі, дыскусіі, часопісы, сустрэчы. Мы гарталі парыскую культуру Ежы Гедройця, альбо гадавікі Сross Сurrents Ладзіслава Матэйкі ў пошуках сугуччаў, адпаведнасцяў. Здавалася гістарычнай несправядлівасцю, што мы, блізкія па мовах, па духу, па традыцыі, -- так далёка на ўсходзе. Цяпер, праз дзесяцігоддзі, усё змянілася. Межы цяпер празрыстыя, амаль зьніклі. Нацыі як прытулак для бяздомных: многа сацыяльнай палітыкі і амаль няма братэрства. Ідэі і ўтопілі не зьніклі, але патускнелі, сталі цьмянымі і няпэўнымі. Стаяць у самым куточку кнігарні, адразу за коміксамі і кулінарнымі кнігамі. А яшчэ вайна. Подлая і хіжая. Часам здаецца, што ў ідэю Эўропы вераць толькі там, на украінскіх блок-пастах на ўскраінах Данецка. І што там цяпер яе цэнтар і яе сталіца. Гісторыя вярнулася. Яна зноў хоча бачыць нас лузерамі, расходным матэрыялам. Але мы, сярэдняэўрапейцы па форме душы – не згодныя. Мы супраціўляемся. У нас ёсьць нашы ідэі і ўтопіі. Нашы мысляры і паэты. Наша тэрыторыя духа. Там, на памежжах. На францірах. А можа быць і на фронце.









Responsible for content: VEaPLA

Copyright ©