VisegradEasternPartnershipLiteraryAward





Ihar Babkou: Khvilinka


Ihar Babkou (Хвілінка/ Perc, 2013)


Ihar Babkou hét könyve közül három is rendkívüli módon felkeltette a fehérorosz és külföldi olvasók figyelmét. Első verseskötete, a Solus Rex 1994-ben megkapta a fehérorosz Hliniany Viales irodalmi díjat. Az Adam Klakocki és árnyékai c. 2002-es regényét lengyel nyelvre is lefordították és bekerült a 2009-es Angelus irodalmi díjra jelölt alkotások szűkebb körébe. 2012-ben Ihar Babkou elnyerte a neves fehérorosz irodalmi lap, a Дзеяслоў (Dziejaslou) Zalaty Apostraf nevű irodalmi díját a 2011-es év legjobb prózájáért. A Хвiлiнка Hvilinka) című regénye idén a Jerzy Giedroyc irodalmi díj díjazottja. A regény recenzióját az íróról szóló legfrissebb információkkal együtt megtalálja a www.gedroyc.by oldalon.

A Hvilinka című regény recenziója Maxim Zsbankov filozófustól
Ihar Babkou cikkét a kortárs fehérorosz irodalomról a Hungarian Review oldalon olvashatja el
Ihar Babkou legutóbbi öt könyvének reflexiói Jan Maximiuktól
Ihar Babkou költészete

Ihar Babkou műveit lefordították ukrán, orosz, lengyel, litván, német, angol és magyar nyelvre.
Ihar Babkou


Ihar Babkou beszéde a 2014-es VEaPLA díj átvételekor


Шаноўныя сябры і калегі,
Мне вельмі прыемна быць тут, у Браціславе, у самым сэрцы Цэнтральнай Эўропы, атрымоўваць вышаградзскую літаратурную прэмію. Больш за дваццаць год таму, у Менску, мы ўпершыню адкрылі для сябе гэты міт, культурную утопію – Цэнтральную Эўропу. Кіш і Конрад, Шымечка і Гавал, Кундэра і Мілаш, Гедройць, усё гэта было страшна блізкім і надзвычайна важным. Ідэі, дыскусіі, часопісы, сустрэчы. Мы гарталі парыскую культуру Ежы Гедройця, альбо гадавікі Сross Сurrents Ладзіслава Матэйкі ў пошуках сугуччаў, адпаведнасцяў. Здавалася гістарычнай несправядлівасцю, што мы, блізкія па мовах, па духу, па традыцыі, -- так далёка на ўсходзе. Цяпер, праз дзесяцігоддзі, усё змянілася. Межы цяпер празрыстыя, амаль зьніклі. Нацыі як прытулак для бяздомных: многа сацыяльнай палітыкі і амаль няма братэрства. Ідэі і ўтопілі не зьніклі, але патускнелі, сталі цьмянымі і няпэўнымі. Стаяць у самым куточку кнігарні, адразу за коміксамі і кулінарнымі кнігамі. А яшчэ вайна. Подлая і хіжая. Часам здаецца, што ў ідэю Эўропы вераць толькі там, на украінскіх блок-пастах на ўскраінах Данецка. І што там цяпер яе цэнтар і яе сталіца. Гісторыя вярнулася. Яна зноў хоча бачыць нас лузерамі, расходным матэрыялам. Але мы, сярэдняэўрапейцы па форме душы – не згодныя. Мы супраціўляемся. У нас ёсьць нашы ідэі і ўтопіі. Нашы мысляры і паэты. Наша тэрыторыя духа. Там, на памежжах. На францірах. А можа быць і на фронце.









Responsible for content: VEaPLA

Copyright ©