VisegradEasternPartnershipLiteraryAward





Ihar Babkou: Khvilinka


Ihar Babkou (Хвілінка/ A Minute, 2013)


Spośród siedmiu książek Ihara Babkova trzy uzyskały wyjątkowe uznanie czytelników w Białorusi i za granicą. Jego zbiór wierszy Solus Rex otrzymał w 1994 roku nagrodę Towarzystwa Wolnych Literatów Gliniany Wiales, a polskie wydanie powieści Adam Kłakocki i jego cienie znalazło się w finale Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus” w 2009 r. W 2012 r. otrzymał nagrodę Załataja Litara nadawną przez czasopismo Дзеяслоў (Dziejaslou) za najlepszą prozę 2011 roku. Za powieść Chwilka: trzy historie Babkou otrzymał w 2014 r. Nagrodę im. Jerzego Giedroycia za najlepszą książkę prozatorską w języku białoruskim w 2013 r. Recenzję książki wraz z aktualnymi informacjami o autorze można znaleźć tutaj: www.gedroyc.by.

Recenzja powieści Chwilka: trzy historie filozofa Maxima Žbankova
Artykuł Ihara Babkova o współczesnej białoruskiej literaturze można przeczytać na stronie Hungarian Review
Rozważania Jana Maxymiuka o pięciu ostatnich książkach Ihara Babkova
Poezja Ihara Babkova

Utwory Ihara Babkova zostały przetłumaczone na wiele języków: ukraiński, rosyjski, polski, litewski, niemiecki, angielski i węgierski.
Ihar Babkou


Przemowa Ihara Babkova podczas ceremonii wręczenia Nagrody VEaPLA 2014


Шаноўныя сябры і калегі,
Мне вельмі прыемна быць тут, у Браціславе, у самым сэрцы Цэнтральнай Эўропы, атрымоўваць вышаградзскую літаратурную прэмію. Больш за дваццаць год таму, у Менску, мы ўпершыню адкрылі для сябе гэты міт, культурную утопію – Цэнтральную Эўропу. Кіш і Конрад, Шымечка і Гавал, Кундэра і Мілаш, Гедройць, усё гэта было страшна блізкім і надзвычайна важным. Ідэі, дыскусіі, часопісы, сустрэчы. Мы гарталі парыскую культуру Ежы Гедройця, альбо гадавікі Сross Сurrents Ладзіслава Матэйкі ў пошуках сугуччаў, адпаведнасцяў. Здавалася гістарычнай несправядлівасцю, што мы, блізкія па мовах, па духу, па традыцыі, -- так далёка на ўсходзе. Цяпер, праз дзесяцігоддзі, усё змянілася. Межы цяпер празрыстыя, амаль зьніклі. Нацыі як прытулак для бяздомных: многа сацыяльнай палітыкі і амаль няма братэрства. Ідэі і ўтопілі не зьніклі, але патускнелі, сталі цьмянымі і няпэўнымі. Стаяць у самым куточку кнігарні, адразу за коміксамі і кулінарнымі кнігамі. А яшчэ вайна. Подлая і хіжая. Часам здаецца, што ў ідэю Эўропы вераць толькі там, на украінскіх блок-пастах на ўскраінах Данецка. І што там цяпер яе цэнтар і яе сталіца. Гісторыя вярнулася. Яна зноў хоча бачыць нас лузерамі, расходным матэрыялам. Але мы, сярэдняэўрапейцы па форме душы – не згодныя. Мы супраціўляемся. У нас ёсьць нашы ідэі і ўтопіі. Нашы мысляры і паэты. Наша тэрыторыя духа. Там, на памежжах. На францірах. А можа быць і на фронце.









Responsible for content: VEaPLA

Copyright ©