Ocenění 2014

Ihar Babkou (Хвілінка/ A Minute, 2013)

 

 

Ze sedmi knih Ihara Babkova si tři získaly mimořádnou pozornost čtenářů v Bělorusku i v zahraničí. Jeho první básnická sbírka Solus Rex získala v roce 1994 běloruskou literární cenu Hliňany Vjales. Román Adam Klakocki a jeho stíny (2002) byl přeložený do polštiny a postoupil do užšího výběru na literární cenu Angelus za rok 2009. V roce 2012 získal Ihar Babkov cenu Zalaty Apostraf udělovanou významným běloruským literárním časopisem Дзеяслоў (Dzejaslov) za nejlepší prózu roku 2011. Román Хвiлiнка v roce 2014 získal literární cenu Jerzyho Giedroyce. Recenzi románu spolu s aktuálními informacemi o autorovi naleznete i na www.gedroyc.by.

⚬ Recenze románu Minutka od filozofa Maxima Žbankova
⚬ Článek Ihara Babkova o současné běloruské literatuře si můžete přečíst na stránce Hungarian Review 
⚬ Reflexe pěti posledních knih Ihara Babkova od Jana Maksimjuka 
⚬ Poezie Ihara Babkova 

Texty Ihara Babkova byly přeloženy do ukrajinštiny, ruštiny, polštiny, litevštiny, němčiny, angličtiny a maďarštiny.

 

 

Príhovor Ihara Babkova pri preberaní ceny VEaPLA 2014

Шаноўныя сябры і калегі,
Мне вельмі прыемна быць тут, у Браціславе, у самым сэрцы Цэнтральнай Эўропы, атрымоўваць вышаградзскую літаратурную прэмію. Больш за дваццаць год таму, у Менску, мы ўпершыню адкрылі для сябе гэты міт, культурную утопію – Цэнтральную Эўропу. Кіш і Конрад, Шымечка і Гавал, Кундэра і Мілаш, Гедройць, усё гэта было страшна блізкім і надзвычайна важным. Ідэі, дыскусіі, часопісы, сустрэчы. Мы гарталі парыскую культуру Ежы Гедройця, альбо гадавікі Сross Сurrents Ладзіслава Матэйкі ў пошуках сугуччаў, адпаведнасцяў. Здавалася гістарычнай несправядлівасцю, што мы, блізкія па мовах, па духу, па традыцыі, — так далёка на ўсходзе. Цяпер, праз дзесяцігоддзі, усё змянілася. Межы цяпер празрыстыя, амаль зьніклі. Нацыі як прытулак для бяздомных: многа сацыяльнай палітыкі і амаль няма братэрства. Ідэі і ўтопілі не зьніклі, але патускнелі, сталі цьмянымі і няпэўнымі. Стаяць у самым куточку кнігарні, адразу за коміксамі і кулінарнымі кнігамі. А яшчэ вайна. Подлая і хіжая. Часам здаецца, што ў ідэю Эўропы вераць толькі там, на украінскіх блок-пастах на ўскраінах Данецка. І што там цяпер яе цэнтар і яе сталіца. Гісторыя вярнулася. Яна зноў хоча бачыць нас лузерамі, расходным матэрыялам. Але мы, сярэдняэўрапейцы па форме душы – не згодныя. Мы супраціўляемся. У нас ёсьць нашы ідэі і ўтопіі. Нашы мысляры і паэты. Наша тэрыторыя духа. Там, на памежжах. На францірах. А можа быць і на фронце.